ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ…

Ελάτε, τις μέρες και τις νύχτες μας ετούτες, να μεθύσουμε,
όχι ποτά,  αλλά με κόσμο νέο  που θα ζωγραφίσουμε,
Με ωραία όνειρα, που θα τα κάνουμε όλα πράξη,
μόνο  με αταξίες τής  ζωής,  κι όχι με τάξη…
Να ξανακάνουμε, όλες τις παιδικές μας τρέλες πάλι,
αντί για δυσκολίες των μεγάλων και για βιοπάλη!
Να τρέχουμε σε λεωφόρους, στέκια και ταξίδια,
αντί πληκτικά βάσανα, όλο τα ιδια και τα ίδια...
Να μπούμε πιο βαθειά στο παραμύθι που το λεν αγάπη,
και  στην μεγάλη τρέλα, τού έρωτα σατράπη!
Έτσι, κι ας μην ξεμεθύσουμε ποτέ μας,
νέε  ξεμυαλισμένε  εαυτέ μας!
Κώστας  Δ. Χατζιδάκης

ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

 ..Σε μια τέτοια αγκαλιά

Θεός, δεν είναι ο Θεούλης με τα ράσα και τα γένια,

δεν είναι μια εικόνα, κάτι σαν μια άπιαστη έννοια,

αλλά η τελική αλήθεια, μεταξύ δικαίου και αδίκου,

μεσ’ το φιλόξενο πνεύμα αγάπης, τού δικού Του οίκου.

Είναι το αλύγιστο κομμάτι, συνείδησης μέσα μας,

στην πάλη τού καλού με το κακό, όλη η μπέσα μας!

Είναι το χέρι που σφουγγίζει στοργικά κάθε μας δάκρυ,

στα απίθανα ετούτης της ζωής, πλάτη και μάκρη…

Είναι στα τόσα μας προβλήματα η ξαφνική τους λύση,

κι η αμοιβή όσων θα ζουν, σεβόμενοι τη μάνα Φύση.

Είναι η τελική, τού ωραίου και καλού η νίκη,

Αυτός που κάποτε βραβεύει, ακόμα και το δεκανίκι!

Καμιά φορά, είναι και η τιμωρία που θα έρθει ίσως,

εκεί που την αγάπη τελικά, την νίκησε το μίσος,

εκεί που ο άκαρδος κι άρρωστος φθόνος,

μαυρίζει τη ζωή, κι απλώνεται άδικα ο πόνος!

Τέλος, είναι η αόρατη μα σίγουρη αγκαλιά Του,

για κείνους που σεβαστήκαν, την σιωπηλή μιλιά Του!

Κ/ντίνος Δ. Χατζιδάκης