..Σε μια τέτοια αγκαλιά
Θεός, δεν είναι ο Θεούλης με τα ράσα και τα γένια,
δεν είναι μια εικόνα, κάτι σαν μια άπιαστη έννοια,
αλλά η τελική αλήθεια, μεταξύ δικαίου και αδίκου,
μεσ’ το φιλόξενο πνεύμα αγάπης, τού δικού Του οίκου.
Είναι το αλύγιστο κομμάτι, συνείδησης μέσα μας,
στην πάλη τού καλού με το κακό, όλη η μπέσα μας!
Είναι το χέρι που σφουγγίζει στοργικά κάθε μας δάκρυ,
στα απίθανα ετούτης της ζωής, πλάτη και μάκρη…
Είναι στα τόσα μας προβλήματα η ξαφνική τους λύση,
κι η αμοιβή όσων θα ζουν, σεβόμενοι τη μάνα Φύση.
Είναι η τελική, τού ωραίου και καλού η νίκη,
Αυτός που κάποτε βραβεύει, ακόμα και το δεκανίκι!
Καμιά φορά, είναι και η τιμωρία που θα έρθει ίσως,
εκεί που την αγάπη τελικά, την νίκησε το μίσος,
εκεί που ο άκαρδος κι άρρωστος φθόνος,
μαυρίζει τη ζωή, κι απλώνεται άδικα ο πόνος!
Τέλος, είναι η αόρατη μα σίγουρη αγκαλιά Του,
για κείνους που σεβαστήκαν, την σιωπηλή μιλιά Του!
Κ/ντίνος Δ. Χατζιδάκης
